Znaki rozpoznawcze statku

Statki żeglugi śródlądowej, z wyjątkiem statków morskich czasowo przebywających na wodach śródlądowych, powinny mieć na kadłu­bie lub na tablicach trwale przymocowanych do kadłuba następują­ce znaki rozpoznawcze: znak rozpoznawczy nazwy statku; znak rozpoznawczy portu macierzystego lub miejsca rejestracji (nie dotyczy małych statków); znak rozpoznawczy nazwiska i miejsca zamieszkania właściciela statku — dotyczy tylko małych statków; znak rozpoznawczy ładowności statku w tonach — dotyczy statku przeznaczonego do przewozu ładunków, z wyłączeniem małych statków; znak rozpoznawczy dopuszczalnej liczby pasażerów — dotyczy statku przeznaczonego do przewozów pasażerskich, z wyłączeniem małych statków.

Znak rozpoznawczy

Znak rozpoznawczy nazwy statku powinien określać nazwą statku, którą może być numer rejestracyjny z literą lub grupą liter rozpoznawczych kraju macierzystego; jeżeli statek nie ma własnej nazwy, znak rozpoznawczy określa skrót nazwy przedsiębiorstwa (nazwisko właściciela), do którego statek należy i w razie potrzeby, numer ewidencyjny statku. Znak rozpoznawczy nazwy statku powinien być umieszczony na obyd­wu burtach statku, z tym że: na statkach o napędzie mechanicznym znak rozpoznawczy nazwy statku powinien być umieszczony w takim miejscu, aby był widoczny z tyłu statku; znak rozpoznawczy nazwy statku o napędzie mechanicznym płyną­cego w zespole sprzężonym lub w zestawie pchanym zasłonięty przez inne statki powinien być powtórzony na tablicach umiesz­czonych w taki sposób, aby były widoczne. Znak rozpoznawczy portu macierzystego lub miejsca rejestracji umie­szcza się na hurtach lub na rufie statku, wskazując obok nazwy por­tu macierzystego lub miejsca rejestracji kraj macierzysty statku — przy użyciu litery lub grupy liter. Znak rozpoznawczy ładowności statku umieszcza się na obydwu bur­tach statku. Znak rozpoznawczy maksymalnej liczby pasażerów umieszcza się na statku, w miejscu widocznym przy wejściu na statek. Łódź ratunkową lub łódź towarzyszącą oznacza się umieszczając na zewnątrz lub wewnątrz łodzi nazwę statku macierzystego oraz w ra­zie potrzeby inne dane niezbędne dla ustalenia właściciela łodzi. Napisy znaków rozpoznawczych statków powinny być czytelne, trwa­łe i estetyczne; napisy znaków rozpoznawczych wykonane farbą olej­ną uważa się za napisy trwałe, z tym że: napisy powinny być wykonywane w kolorze jasnym na tle ciem­nym lub w kolorze ciemnym na tle jasnym; wysokość napisów, z wyjątkiem napisów na małych statkach, po­winna wynosić co najmniej: 20 cm — dla znaku rozpoznawczego nazwy statku, 15 cm — dla pozostałych znaków rozpoznawczych; wysokość napisów znaków rozpoznawczych małego statku powinna wynosić co najmniej 10 cm; szerokość liter i grubość linii napisów powinna być proporcjonal­na do wysokości napisów.

Znaki załadowania statku

Statek powinien mieć znak największego zanurzenia, zwany znakiem „wolnej burty”, umieszczony w połowie długości statku na obu burtach; znak wolnej burty określa minimalną dopuszczalną odległość pionową pomiędzy płaszczyzną maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia a górną krawędzią moonicy pokładowej pokładu ciągłego, mierzoną w połowie długości statku, przy czym: „płaszczyzną maksymalnego zanurzenia” jest płaszczyzna odpo­wiadająca maksymalnemu dopuszczalnemu zanurzeniu, przy którym statek może uprawiać żeglugę; odległość od płaszczyzny maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia do najniższego punktu, powyżej którego nie można już uznać statku za wodoszczelny, określa się jako „odległość bezpieczeństwa”. Minimalną „wolną burtę” i minimalną „odległość bezpieczeństwa” ustanawia dla statku Polski Rejestr Statków, odpowiednio do typu statku i rejonu uprawiania żeglugi. Położenie płaszczyzny maksymalnego zanurzenia wynika z ustalenia minimalnej „wolnej burty” i minimalnej „odległości bezpieczeństwa”, o których mowa w ust. 2. Na statku pomierzonym zgodnie z międzynarodowymi przepisami dla europejskich dróg wodnych znaki załadowania powinny być nanie­sione w sposób trwały, w formie prostokąta o dłuższym boku pozio­mym, którego podstawa powinna być umieszczona na jednej linii ze znakiem pomiaru. Na statkach pomierzanych w oparciu o przepisy krajowe znaki zała­dowania powinny być naniesione pod nadzorem Polskiego Rejestru Statków w sposób i w miejscu określonym w ust. 4. Przepisy ust. 1—5 nie dotyczą małych statków.

Znaki rozpoznawcze kotwic

Kotwice statków i innych obiektów pływających, z wyjątkiem kotwic małych statków, powinny być ocechowane nazwą statku i skrótem naz­wy przedsiębiorstwa (nazwiska właściciela), do którego należy statek.

Podziałka zanurzenia statku

Statek o zanurzeniu większym niż 1 m powinien być z każdej strony burty oznakowany podziałka zanurzenia. Podziałka zanurzenia powinna być cechowana co najmniej w decy­metrach i nanoseona na burty statku farbą olejną w formie dobrze widocznych, poprzecznych pasów, od płaszczyzny wodnicy statku niezaładowanego do płaszczyzny wodnicy maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia statku. Punkt zerowy poctóałki zanurzenia powinien odpowiadać poziomowi dna statku lub poziomowi najniższego punktu stępki, jeśli statek ma stępką. Podziałka zanurzenia powinna być co najmniej co 50 cm cechowana z boku skali i nad skalą cytrami wyżłobionymi lub wyciętymi zna­kami ustalonymi przez Polski Rejestr Statków. Jeżeli statek jest oznakowany podziałka nośności zgodnie z wymoga­mi obowiązującymi dla podziałek zanurzenia, podziałka nośności mo­że być wykorzystywana jako podziałka zanurzenia. Dla statków klasyfikowanych przez Polski Rejestr Statków szcze­gółowe wytyczne dotyczące sposobu wyznaczania i umieszczania zna­ków największego zanurzenia oraz podziałek zanurzenia określają od­rębne przepisy.

Pomierzanie statku

Statek przeznaczony do przewozu ładunków, z wyjątkiem małych statków, powinien być pomierzony. Zasady i tryb pomierzania statków regulują odrębne przepisy.

Podobne wpisy